خلاصه:

با توجه به افزایش توجه به الویت های مشتری در درمان های پزشکی و تغییر تمرکز روی ارتقاء سلامت، تعجب آور نیست که استفاده از روش های درمان مکمل در چند سال گذشته افزایش یافته است.

یوگا جزئی از برجسته ترین روشهای مکمل سلامت است. کار کمی و کیفی ای که انجام شده است، استفاده از آن برای انواع بیماریهای پزشکی و روانی را حمایت می کند. با این حال خلأ حیاتی در دانش وجود دارد راجع به اینکه چطور می توان با بهینه ترین و اصولی ترین روش، درمان های مکملی ( نظیر یوگا ) را در شیوه های جاری روانشناسی ادغام کرد. علاوه بر این همچنان نامشخص است که کدام یک از مشتریان بهترین داوطلب برای دریافت چنین طب مکمل هستند و کدام یک از درمانگران باید آن را ارائه کنند. هدف از این مقاله ارائه یک نمای کلی از تاریخ یوگا، شواهد علمی در حمایت از استفاده از آن برای مسائل بهداشت روانی، و چارچوب اخلاقی برای راهنمایی روانشناسان علاقه مند به تلفیق یوگا در روان درمانی است.

درمان پزشکی مدرن امروزه بر اهمیت حفظ سلامت فیزیکی و روانی و علاوه بر این، بر کاهش بیماری در حال پیشرفت و آسیب شناسی روانی تاکید دارد. علاوه بر این، آگاهی از مراقبت های مشتری محور، به ویژه در نظرگرفتن الویت های درمان مشتریان، افزایش یافته است. نکته مهم اینکه، روش های مکمل و جایگزین درمان به متقابلا افزایش یافته است. به علاوه، گزارش شده است که 65 درصد مردم در روان درمانی، حداقل یک شکل از درمان مکمل و جایگزین (CAM) را در سال قبل استفاده کرده اند. بنابراین آن به طور فزاینده ای به درک این که چطور درمان های مکملی نظیر یوگا ممکن است برای اشخاصی با مشکلات روانی مفید باشد و چطور روان درمانگران ممکن است به طور اصولی به سمت تلفیق چنین شیوه هایی بروند، مربوط شده است.